چندسال پیش یکروز جلوی تلویزیون دراز کشیده بودم، فوتبال نگاه می کردم و تخمه می خوردم. ناگهان پدرو مادر و آبجی بزرگ و خان داداش سرم هوار شدند و فریاد زدند که:« ای عزب! ناقص! بدبخت! بی عرضه! بی مسئولیت! پاشو برو زن بگیر.
رفتم خواستگاری؛ دختر پرسید: « مدرک تحصیلی ات چیست »؟ گفتم:« دیپلم تمام »! گفت:« بی سواد! امل! بی کلاس! ناقص العقل! بی شعور! پاشوبرو دانشگاه.
رفتم ...چهار سال دانشگاه لیسانس گرفتم ......
برگشتم؛ رفتم خواستگاری؛ پدر دختر پرسید:« خدمت رفته ای »؟ گفتم:« هنوز نه »؛ گفت:« مردنشده نامرد! بزدل! ترسو! سوسول! بچه ننه! پاشو برو سربازی ».
رفتم دو سال خدمت سربازی را انجام دادم.
برگشتم؛ رفتم خواستگاری؛ مادر دختر پرسید:« شغلت چیست »؟ گفتم: « فعلا کار گیر نیاوردم »؛ گفت:« بی کار! بی عار! انگل اجتماع! تن لش! علاف! پاشو برو سر کار ».
رفتم کار پیدا کنم؛ گفتند:« سابقه کار می خواهیم »؛
رفتم سابقه کار جور کنم؛ گفتند:« باید کار کرده باشی تا سابقه کار بدهیم ».
دوباره رفتم کار کنم؛ گفتند: « باید سابقه کار داشته باشی تا کار بدهیم».
برگشتم؛ رفتم خواستگاری؛ گفتم: « رفتم کار کنم گفتند سابقه کار، رفتم سابقه کار جور کنم گفتند باید کار کرده باشی ». گفتند:« برو جایی که سابقه کار نخواهد ».
رفتم جایی که سابقه کار نخواستند. گفتند:« باید متاهل باشی ».
برگشتم؛ رفتم خواستگاری؛ گفتم:« رفتم جایی که سابقه کار نخواستند گفتند باید متاهل باشی ». گفتند:« باید کار داشته باشی تا بگذاریم متاهل شوی ».
رفتم؛ گفتم:«باید کار داشته باشم تا متاهل بشوم». گفتند:« باید متاهل باشی تا به تو کار بدهیم ».
برگشتم؛ رفتم نیم کیلو تخمه خریدم دوباره دراز کشیدم جلوی تلویزیون و فوتبال نگاه کردم !!!

جمال الدين الخليعي موصلي پدر او حاكم موصل

و ناصبي و يكي از دشمنان اهل بيت (عليهم السلام ) بود،

مادرش هم ناصبيه بود چون پسري برايش متولد نمي شد

به مقتضاي عقيده فاسد خودش نذر كرد كه اگر خداي تعالي

به او پسري عطا كند به شكرانه او پسر را سر راه زوارهاي

حضرت اباعبداللّه (ع) بفرستد تا زوارها از شام و جبل عامل

كه مي آيند و عبور آنها به موصل مي شود آنها را به قتل برساند.

اشرف شامت بغيابک علي فات

بنات اليل ماضحكن ضحكته

يگولون التحبه يمشي بشريان

ليش انا الأحبه يمشي وي غيري

"ربي لي أُم "

ربي ( احفظ ) لي أمي

شخصى به نام محمّد قرظى میگوید:

در سفر حجّ وارد مسجد جُحفه شدم؛

و چون بسیار خسته بودم، خوابیدم.

در عالم خواب رسول خدا(صلى الله علیه و آله) را دیدم،

پس نزد آن حضرت رفتم.

همین که نزدیک حضرت رسیدم، به من خطاب کرد و فرمود:

با کارى که نسبت به فرزندانم انجام دادى، خوشحال شدم.

در همین اثناء سبد خرمائى که جلوى

حضرت رسول(صلى الله علیه و آله) بود، توجه مرا جلب کرد.

لذا از آن حضرت تقاضا کردم تا مقدارى از آنها را به من عنایت نماید؟

حضرت رسول(صلّى الله علیه و آله) نیز با دست

مبارک خویش مقدارى خرما از درون آن طبق، برداشت و به من داد.

چون آن خرماها را شمردم، هیجده عدد بود،

با خود گفتم: بیش از هیجده سال از عمر من باقى نمانده است.

از خواب بیدار شدم و پس از گذشت مدّتى از این جریان،

دیدم در محلّى جمعیّت بسیارى در حال رفت و آمد هستند،

سؤال کردم اینجا چه خبر است؟

گفتند: حضرت علىّ بن موسى الرّضا(علیهما السلام)

تشریف فرما شده است و مردم جهت زیارت و دیدار

با آن حضرت اجتماع کرده و رفت و آمد مىکنند.

پس جلو رفتم، حضرت را مشاهده کردم که در همان

جایگاه پیغمبر اسلام(صلوات الله علیه)، که در خواب

دیده بودم، نشسته است؛ و نیز جلوى

حضرت رضا(ع) طبقى از همان خرما وجود داشت.

کنار حضرت رفتم و تقاضا کردم تا مقدارى

از آن خرماها را به من عطا نماید؟

و امام(ع) مقدارى از آنها را با دست مبارک

خود برداشت و به من داد؛ و چون آنها را شمردم هیجده عدد بود.

خواهش کردم که چند عدد دیگر بر آنها بیفزاید؟

امام(ع) در جواب فرمود: چنانچه جدّم،

رسول الله(صلى الله علیه و آله) بیش از آن

مقدار داده بود، من نیز بر آن مىافزودم.

(منبع: ینابیع المودة: ص 121)

فدوة انه اروحن دوم لمي الجليله

من احس بيها هموم كل همها اشيله

امي انى وسط البيت من نحزن تذوب

وتفتح البيبان من تدعي الغروب

ترکیب بند

شب هشتم/ حضرت علی اکبر(ع)

ای نازنین من لب خود را تکان بده

پلکی بزن به جان منِ خسته جان بده

بابا بگو کجای تنت درد می کند

آری به من توان خودت را نشان بده

از من بگیر داغ خودت را نهال من

با خنده ات رمق به من باغبان بده

این خاک ها که بستر نرم تو نیستند

برخیز و تکیه ای تو بر این آسمان بده

این خنده ها و هلهله ها را نگاه کن

بابا جواب خنده ی نامردمان بده

یک بار دیگر از نفس حیدری خود

بر دشمنت شراره آتشفشان بده

برخیز و باز مثل پیمبر سخن بگو

برکام خشک و خسته بابا زبان بده

یا مثل فاطمه دوقدم بال و پر بزن

یا یک تکان به ابروی مثل کمان بده

بیرون کشیده ام ز دهان تو لخته خون

برخیز و باز بهر نمازم اذان بده

پروانه وار سیر تو ای شمع می کنم

دارم تو را میان عبا جمع می کنم

بابا ببین که لشکر دشمن چه می کند

این خنده ها به جانِ دل من چه می کند

پرپرمزن مرو پدرت را رها مکن

با من چنین زداغ تو گفتن چه می کند

ای سرو راست قامت من در خزان مشو

این درد با تمامی گلشن چه می کند

برخیز و بین که عمه به میدان دویده است

ناموس حق میانه دشمن چه می کند

بابا چگونه بین عبایم تو جا شدی؟

جای هزار ضربه بر این تن چه می کند؟

آهسته می برندبه هنگام بردنت

میترسم اینکه باز به هم ریزد این تنت

من می شمارمت به حرم باز هم کمی

چشم من است تار علی یا تو مبهمی

این زخم بی حساب که در جان من شده

درمان نمی شود به دوا یا به مرهمی

بابا بگو که با چه سلاحی تورا زدند

که اینچنین میدانه میدان تو درهمی

ای مصحف ورق ورق و واژه واژه ام

چون گیسوی سپید پدر نامنظمی

اُف بر تمام عالم خاکی پس از توباد

ایوب جان دهد به مصاف چنین غمی

ای یوسف قبیله چه کردند گرگها

با تو فقط به خاطر دینار و درهمی

پیغمبرِدوباره -تو اعجاز ساز کن

چشمی برای این پدر خسته باز کن

(محرم الحرام 1435)هلالی

باقی در ادامه مطلب....

*خودتان را معرفی کنید:

- «ف.م» هستم که سه خواهر و سه برادر دارم.

*برادرانتان پیش شما هستند؟

-دو تا از آنها در بندرعباس کارگر هستند، دیگری در خانه پدرزنش در نزدیکی ایرانشهر زندگی میکند و کار ندارد.

*در واقع شما اینجا تنها هستید؟

-همراه با پدر، مادرم و دو خواهر دیگرم اینجا زندگی میکنیم.

*روستای شما چند خانوار دارد؟

- حدود 400 خانوار است.

*شما تنها خانواده شیعه این منطقه هستید؟

-بله! حتماً حکمتی داشته است که ما اینجا باشیم تا از اباعبدالله الحسین(ع) یاد کنیم.

* شما به اینجا مهاجرت کردید؟

-پدرم مال این روستا نیست،.....باقی در ادامه مطلب....

اینکه زن باشی و اندام مناسبی داشته باشی
ولی آن را بپوشانی و پنهان کنی

اینکه زن باشی و بتوانی زیبا و با عشوه حرف بزنی
ولی نزنی و صدایت را نازک نکنی

اینکه زن باشی و بتوانی همکار نامحرمت را بخندانی طوری که لحظات شادی با هم داشته باشید
ولی نخندانی و از قید آن شادی هم بگذری و سنگین برخورد کنی

اینکه زن باشی و در بازار عرضه و تقاضای ادا و عشوه و هوی و هوس بتوانی عرضه کننده باشی
ولی نباشی هر چند که قابلیتش را داشته باشی

اینکه ارزش های جامعه ات وارونه شده باشد و برای ارزش های تو
در پوشش بودن های تو
ارزشی قائل نباشند

اینکه جوری حرف بزنی ، قدم برداری و پوشش داشته باشی که
همکارت ، استادت ، همکلاسی دانشگاهت تحریک نشود و راحت و آسوده کارش را بکند و تمرکزش بهم نریزد ؛ اینکه با همه این تناقض ها دست بگریبان باشی و حتی پایت گران هم تمام شود ؛

همه اینها ارزش یک لحظه نگاه رضایت بخش بانو را دارد که دست دعا بلند کند و بگوید خدایا
« دختران امت پدرم ، همه زیبایی ها را داشتند و معیوب و مفلوج و کچل و زشت نبودند
ولی برای رضای تو زیبایی هایشان را از نامحرم پنهان کردند
پس تو محبت خودت را در دل هایشان صد چندان کن !
طوری که هیچ چشم و ابرویی
ناز و کرشمه ای
پول و مکنتی
نتواند جایگزین آن شود ! »

خالصانه التماس دعا دارم