آدمها «برهنگی» را دوست ندارند. اگر هم داشته باشند برای چیز دیگری می خواهند! برهنگی را بعنوان «آنچه که هستی» ، بر نمی تابند. لباسها و ماسکهای زیبا و رنگارنگ دوست داشتنی تر شده اند
من اما
میان این شهر برهنه می شوم
می روم.
تنها.
این راه خارآلود را
اما
گلستانم، چو ابراهیم.
ببار ای ابر ساکت
بر تن های تنهای تنها
برچسب:
نویسنده: آرمین آرامفر