موالا بیا...

بیا که شیعه جدت به غم گرفتار است

بیا که دل ز فراقت همیشه بیمار است

بیا که دشت و دمن را کنی تو گل افشان

که بی جمال تو ای گل جهان همه خار است

بیا که شیعه ندارد قرار دوری را

به ذات پاک خداوند فراق دشوار است

جهان در انتظار قدومت نشسته ای مولا

بیا که موسم وصل است و وقت دیدار است