آخر غم تو مرا میکشد حسین شبهای ماتم تو مرا میکشد حسین

مانده از روضـــــــــه و از هیـــــــــأت و از مجـــــــــلس و از سینـــــــــه زنی

آمده ام کنـــــــــج اتـــــــــاقم

به دلم پرچم مشکی زده و شـــــــــال عزایم به کف و دست به دامان تو گشتم

که بگو با من مجنـــــــــون ، بخدا حسرت داغی به دلم مانده که از داغ شما بشکنم امروز و

بسوزم که دگر نشنوم این روضـــــــــه ی جانسوز که: " ای اهل حـــــــــرم میر و علمـــــــــدار نیامد ..."

و دگر نشنوم امروز که خم گشته قد کوهی و رودی به لب آورده رشیـــــــــدی ... چه رشیدی !

همان راز رشیـــــــــدی که لبِ رود رسید و نرسید آب به لب هاش ...

همان راز رشیدی که عمـــــــــودی ...

بگو ! روضه بخوان شـــــــــاه غریبم تو بخوان بر من جامانده ازین قافله ی اشـــــــــک،

که با نام تو آمیخته این اشـــــــــک و خوشا اشک

خوشا اشـــــــــک ! خوشا گریـــــــــه بر این داغ، خوشا گریـــــــــه بر این درد