حسین(ع) گلادیاتور نبود

سرمقاله نشریه آینده سازان-شماره238

با تصاویر ذهنی و تجربهxad های عینی خودتاریخ را به تفسیر میxad نشینیم. برایمان عادی شده است که با یافتهxad ها و بافتهxad هایموهوم و خیالی خود که ساخته و پرداخته رسانهxad های مدرن است، به پدیدهxad ها نگاهکنیم و آنxadها را تحلیل کنیم. به تاریخ هم که میxad نگریم آن را با همین تصورات گنگخود تفسیر میxad کنیم. شاید همین است که برای حسین(ع) القابی همچون شاه و شاهزاده وارباب اطلاق میxad کنیم، چرا که تجربه عینی ما حاکی از این است که شاهxad ها و اربابxadها، افراد بزرگ و صاحب جلال و عظمتی بوده xadاند. روضه و نوحه عاشورایی هم که میxadخوانیم، یا برای خودمان صحنه xadهایی از فیلمxad های وسترن را بازسازی میxad کنیم و یاتراژدیِ وداع رستم و سهراب را تصور میxad کنیم.

حسین(ع) سردار رشادت بود، و عباس، علی xadاکبر، قاسم و یارانِشیدای حسین(ع)، شجاعت را برای عالم معنا کرده xadاند، اما خلاصهxad کردنِ قیامعاشورا در یک نصف روز رزمِ عاشورایی که تبلور غیرت، شجاعت، حماسه، شهادتxad طلبی واُنس پیروان علی(ع) با مرگ بود، جفایی است بزرگ برای قیام حسینی(ع).

بزرگترین مصیبت xadهای عالم نیز در عاشورا به وقوع پیوست. اگر شبو روز برای این نصفِ روز بگرییم، باز از عهده مصیبت این روز برنیامده xadایم، درزیارت عاشورا میxadخوانیم: «یا اَباعَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِیَّهُ وَجَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصیبَهُ بِکَ عَلَیْنا وَ عَلی جَمیعِ اَهْل ِالاِْسْلامِو َجَلَّتْ وَ عَظُمَتْ مُصیبَتُکَ فِی السَّمواتِ عَلی جَمیعِ اَهْلِالسَّمواتِ». اما آیا قیام حسینی در همین مصیبت xadها خلاصه شده است که برایمظلومیتش بگرییم و دیگر هیچ؟

حسین(ع) نه گلادیاتور بود که فقط رزمشرا به نظاره بنشینیم و از رشادتش کیفور شویم، و نه ذلیل وحقیر بود که فقط از مصیبتxadهای وارده بر او متاثر شویم و بس. شاید همین است که تاثیر حسین(ع) در زندگی ما تادمِ درِ مسجد و حسینیه xadای که در آن برای حسین گریسته xadایم، بیشتر نیست. شبxad هازیر عَلم حسین(ع) سینه میxad زنیم و صبح که به فعالیت روزانه برگشتیم، اگر یزیدی عملنکرده باشیم، اعمال و افعالمان چیزی به پیشبرد انقلابی که حسین(ع) آغازگر آن بود،نیفزوده است.

حسین(ع) امام بود و قیام او، آغازِنهضتی بود برای اعتلای بشر. او آغازگر نهضتی بود برای اصلاح امت، پس از انحرافی کهدر آن ایجاد شده بود. انحرافی که 61 سال پس از هجرتِ پیامبر(ص) به مدینه و آغازانقلاب اسلامی آن حضرت، ایجاد شده بود و این اصلاح، نه مربوط به ارزشxadهای انقلاباسلامی محمد(ص)، بلکه اصلاح در نگرشxadها، بینشxadها و اعمالِ امت بود، همانxadگونه کهخود حضرت می xadفرماید «إِنّى لَمْ أَخْرُجْ أَشِرًا وَلا بَطَرًا وَلا مُفْسِدًاوَلا ظالِمًا وَإِنَّما خَرَجْتُ لِطَلَبِ الاِْصْلاحِ فى أُمَّةِ جَدّى،أُريدُ أَنْ آمُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَأَنْهى عَنِ الْمُنْكَرِ وَأَسيرَبِسيرَةِجَدّى وَأَبى عَلِىِّ بْنِ أَبيطالِب».

حسین(ع) معلم مبارزه بود برای احیایمکتب. او آموزگار تمدنی بود که باید بر اساس اسلام واقعی شکل میxad گرفت و امر بهمعروف و نهی از منکر، از پایهxad های چنین تمدن بزرگی است. ما را با این فریضه چهنسبتی برقرار است؟

حسین(ع) آغازگر انقلابی همیشگی دربرابر استعمارگران و مستکبران عالم بود، آیا آنxad ها که در نهان به عشق حسین قمه میxadزنند، حاضرند در راه مبارزه با استکبار، قطرهxadای از خون خود را نثار راه آرمانxadها کنند؟

حسین نماد دوری از عافیتxad طلبی واقدام برای جانفشانی در راه آرمانxad ها است. آرمانxad هایی که نه یافتنی، بلکه ساختنیهستند و شیرمردان و شیرزنان شیعه باید برای ساختن آن، تنبلی xadها را از خود دورکنند. آیا حاضریم از ساعتی خواب خود برای اهداف والاتر بگذریم؟

پس بیایید قیام عاشورا را به مثابه یکمدل برای سبک زندگی خود تحلیل کنیم. اقتدا به چنین نهضتی است که قیام 15 خرداد رامیxad آفریند، در اینxad صورت، ریشه انقلاب اسلامی ملت ایران را نه در 15 خرداد 1342هجری شمسی، بلکه در 10 محرم 61 هجری قمری جستجو خواهیم کرد. همانxadگونه که امامراحل عزیزمان فرموده xadاند: «گمان نکنید که اگر این مجالس عزا نبود و اگر این دستجاتسینه زنی و نوحه سرایی نبود، 15 خرداد پیش می آمد. هیچ قدرتی نمی توانست 15خرداد را آنxad طور کند، مگر قدرت خون سیدالشهدا».

حسین(ع) مدلی از انقلاب برای ارزشxadهارا ارائه کرد. عباس(ع) حماسه xadای از انقلابیxadگری ارائه کرد، زینب(س) دفاع ازانقلاب و بصیرتxad بخشی را به تصویر کشید، سجاد(ع) به عالم نشان داد که عَلَم انقلابنباید بر زمین بماند و... .

اکنون نوبت من و توست که نسبت خودمانرا با قیام حسین(ع) مشخص کنیم. متاثر شدن و گریستن، یا درسxad گرفتن و اقدام کردن؟

کار به یک «يَا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَكُمْ فَأَفُوزَفَوْزا عَظِيما» ختم نمیxad شود. هر روز عاشورا و هر مکان کربلاست. من و شما در کدامجبهه ایستاده xadایم؟ حسيني xadها بايد طالب خونِ حسين(ع) باشند. اما باید وارثِ مقتولبود تا بتوان به خونخواهیِ او برخواست. آیا من و تو وارث انقلاب حسین(ع) هستیم؟