ما زیاران چشم یاری داشتیم / خود غلط بود آنچه می پنداشتیم

آب می خواهم،سرابم می دهند /عشق می ورزم عذابم می دهند

خنجری بر قلب بیمارم زدند/ بی گناه بودم و دارم زدند

دشنه ای نامرد بر پشتم نشست / از غم نامردمی پشتم شکست

عشق آخر تیشه زد بر ریشه ام /تیشه زد بر ریشه ی اندیشه ام

بس کن ای دل نابسامانی بس است /کافرم دیگر مسلمانی بس است

در میان خلق سردرگم شدم / عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از این با بی کسی خومی کنم / هرچه در دل داشتم رو می کنم

نیستم از مردم خنجر بدست / بت پرستم بت پرستم بت پرست

درد می بارد چو لب تر می کنم / طالعم شوم است باور می کنم

قفل غم بر درب سلولم مزن! / من خودم خوش باورم گولم مزن!

من نمی گویم که با من یار باش/ من نمی گویم مرا غم خوار باش

من نمی گویم؛ دگر گفتن بس است /گفتن اما هیچ نشنفتن بس است

آه ! در شهر شما یاری نبود/ قصه هایم را خریداری نبود!

وای! رسم شهرتان بیداد بود/ شهرتان از خون ما آباد بود

خسته ام از قصه های شومتان / خسته از همدردی مسمومتان

اینهمه خنجر، دل کس خون نشد/ این همه لیلی،کسی مجنون نشد

آسمان خالی شد از فریادتان / بیستون در حسرت فرهادتان

کوه کندن گر نباشد پیشه ام / بویی از فرهاد دارد تیشه ام

گرنرفتم هر دو پایم خسته بود / تیشه گر افتاد دستم بسته بود

هیچ کس دست مرا وا کرد؟ نه! / فکر دست تنگ ما را کرد؟ نه!

هیچ کس از حال ما پرسید؟ نه! / هیچ کس اندوه ما را دید؟ نه!

چند روزی هست حالم دیدنیست / حال من از این و آن پرسیدنیست

گاه بر روی زمین زل می زنم /گاه بر حافظ تفأل می زنم